Dati noong bata tayo, kapag nabigyan lang ng sipit sa sampayan tumatahimik na. Maglalaro na sa isang tabi. Noong araw, kapag nabigyan ng dede matutulog na. Ganun raw kapag bata. Mabigyan mo lang ng mga bagay na bago sa kanilang paningin at isipan mananahimik na sa isang tabi para alamin ito kung ano, laruan man o hindi, kanais-nais man o hindi, nakakain man o hindi. Lahat para sa kanila puwedeng pagsimulan nang kasiyahan.
Kaya minsan, parang ang sarap maging bata ulit. Kasi kahit ‘yung pinakamaliit na bagay ay kaya nating pansinin, bigyan ng kabuluhan sa buong mundo. Marami na ang nagsabi at nagsulat tungkol sa pag gising sa mga natutulog na bata sa puso ng mga nagmamatanda at matanda.
Si Jim Paredes, sa isang artikulo niya sa Philippine Daily Inquirer, ay nagsabi noon na kulang na raw tayo sa pagtataka. Sa pagtataka raw nagsisimula sumibol ang mga bagong ideya.
Si Kidlat Tahimik, isang direktor na nakabase sa Baguio, nagsabi rin na kailangan daw natin gising ang mga sariling duwende sa ating mga kalooban. Dito raw natin makikita ang mga ideya at mga katangi-tangi potensyal nang pagiging matanda natin na naghihintay lumabas at ilabas.
Si Antoine de Saint-Exupery, ang batikang pilosopo at nagsulat ng librong The Little Prince, nagbigay din ng kaisipang bata, tinuruan niya tayo gumamit ng imahinasyon at magbigay halaga sa mga taong nasa paligid natin. Ilalabas ulit nito ang malikhaing kaisipan na pinatay nang katandaan. Si Sampaguita ay may kanta rin tungkol sa ganitong tema.
Simple lang naman ang gustong sabihin ng mga nabanggit na artists, kumuha tayo ng kasiyahan sa mga maliliit na bagay na nasa paligid natin. Kailangan lang natin siguro matutong tumingin sa mga bagay sa buhay natin. Masyado lang kasi tayong nabulag sa kulay at komersyo kaya nakakalimutan nating mag-isip labas sa mga nakikita natin. Nagiging alipin tuloy tayo ng mga bagay na kailangan natin gumasta nang higit sa ating kakayahan.
Siguro, dahil ito ang kasalukuyang sinasabi ng mga namumutawing ideolohiya sa ating paligid. Ito ang dinidikta ng mga mas mataas na uri, at ang ibang uri ay napipilitang sumabay para masabing in. Hindi lang emosyonal na aspeto ang kanyang nakawin sa atin nang pagiging bulag sa mga bagay sa paligid, kundi pati ang usaping pang ekonomiko.
Halimbawa, minsan mas nanaisin pa nating pumunta sa Starbucks kesa sa tindahan sa kanto para bumili ng 3 in 1 na kape. Siyempre, kapag nasa loob ka ng Starbucks unti-unti kang nakakatakas sa kasalukuyang katayuang pang-ekonomiko. Nakakasabay ka na sa mga nakakataas na uri.
Sabi nga ni Thorstein Veblen, isang sosyolohista, In order to stand well in the eyes of the community, it is necessary to come up to a certain, somewhat indefinite, conventional standard of wealth (1899).
Sa madaling salita, para in.
Tingin ko, dito na papasok ‘yung mga pinagsasabi nila Paredes, Kidlat Tahimik, Saint-Exupery at Sampaguita. Kailangan nating bumalik sa pagkabata, sa magandang paraan. Pagbalik sa pag-iisip at pag-iimahenasyon. Pagtataka at pagdududa. Pagiging matanong. Pagiging makulit sa pag-alam sa mga bagay na nakatago sa ilalim ng lamesa. Pag-alam sa mga bagay na hindi pa alam. Pagsuri sa mga bagay na nakikita. Pag tingin sa mga hindi tinitignan. Pagiging matapang sa paglabas nang saloobin. Pag ngawa sa mga bagay na pilit ikinukubli sa ating isipan ng midya at iba pang salik sa paligid. Pag mamahal sa mga bagay at taong nasa paligid natin. Higit sa lahat, pagiging masaya sa mga maliliit na bagay.
Pinagbatayan
Guieb, Marilou (April 4, 2015) Kidlat Tahimik, ‘Balikbayan #1’ and ‘sariling duwende’. Business Mirror. Kinuha mula sa http://www.businessmirror.com.ph/kidlat-tahimik-balikbayan-1-and-sariling-dwende/
Paredes, Jim (June 14, 2009) The trouble with modern education. Philippine Daily Inquirer. Sunday Lifestyle Section p. J-4
Veblen, Thorstein (1899) The Theory of Leisure Class: An Economic Study of Institutions. New York: MacMillan
sa pritil 